Meesterwerk

Onderstaand verhaal is geen geheim.
Je mag het lezen en je kunt het ook laten.
Alles is goed.

Ik was een klein meisje toen ik voor het eerst te maken kreeg met seksueel misbruik. Op het moment dat het aan het licht kwam werden er meteen maatregelen genomen door mijn ouders. Er werd nooit meer over gesproken. Mijn ouders dachten oprecht dat dat het beste was. Ik zou het dan vanzelf vergeten.
Ik ging op slot vanbinnen.

Mijn aandacht richtte zich naar buiten en mijn leven werd er een van maskers.
En wie maskers opzet trekt maskers aan.
Vrolijk en gevat was mijn buitenkant.
Niemand zag de leegte en het gat in mijn buik.
Ik durfde niemand toe te laten.
Prikkeldraad rondom mijn hart.
Mijn lichaam en uiterlijk voldeden nooit aan mijn eisen.

Ik trok gebeurtenissen aan ver voorbij mijn grenzen.
Opgesloten
Aangerand
Overvallen
Mijn overlevingsmechanisme was sterker.
Wat een power zit daar in.

Mijn intuitie liet mij nooit in de steek. Ik ‘wist’ altijd al veel maar durfde daar onvoldoende op te vertrouwen. Dat veranderde toen ik mijzelf ging openen en echt durfde te voelen naar wie ik was onder al die lagen. De opleiding Haptotherapie betekende voor mij een nieuw begin.

De maskers gingen af.
Naakt en kwetsbaar en toch zielsgelukkig.
Eindelijk was ik het pad ingeslagen waarin ik niet langer buiten mij zelf hoefde te zoeken.

Mijn kleine ikje
Mijn lichaam
Mijn pijn
De reacties die ik mijn lichaam had opgeslagen kwamen vrij.
Klapperende vagina’s
Onbedwingbaar trillend lijf
Oh man wat een angst moest eruit.
Diepe rouw ook
En boos ik was zo boos
Ik was bij de juiste personen en in veilige handen.
Ik hoefde het niet meer alleen te doen.
De schaamte en schuld voorbij.
Alles werd helder en kreeg een plek.

Geen quick fix maar lieve mensen wat is het leven een fantastische leerschool.
Zoveel schoonheid zit er onder al die lagen.
Wat een geweldige ervaringen heb ik tot nu mogen beleven.

En dan dat moment dat ik het gesprek aan ging met mijn ouders. Inmiddels 10 jaar geleden.
Misschien wel het meest kwetsbare deel uit dit verhaal.
Ik zie mijzelf zitten.
Mijn ouders bij mij op de bank.
Zeg het nu Ciel zeg het nu.
Het zweet gutste onder mijn oksels vandaan.
Zeg het zeg het.

En toen zei ik het.
Alles kwam eruit.
Zonder verwijt en met zoveel zachtheid kon ik mijn verhaal met ze delen.

Wat spijt het mij dat je dit zo alleen hebt moeten doen zei mijn vader.
Dat we er toen niet voor je zijn geweest.
Hij huilde.
Minutenlang stonden we met zijn drieën in een innige omhelzing en voelde ik de warmte en liefde door al mijn cellen stromen.
Dit was goud waard.
Meer was niet nodig.

Dit hele verwerkingsproces ligt al een hele tijd achter mij.
Toch werd ik dit jaar bij de stenen van Stonehenge uitgenodigd om nog eenmaal de cirkel rond te maken. De verhuizing van mijn ouders en het voorgoed sluiten van de deur van het huis waar ik 52 geleden geboren ben hadden meer impact dan ik aan het begin van dit jaar had kunnen vermoeden.

De laatste restjes mochten boven komen en geheeld.
Ik ging er een boek over schrijven had ik bedacht.
en dan door naar de volgende fase.
Er komt geen boek.
Dit schrijven is voor mij voldoende.

Ik voel mij stevig geworteld.
Autonomer en meer bezield dan ooit.
Trouw aan mijzelf.
Gedragen in mijn eigen buik en bekken.
I love my body.

In die zachtheid van mijn vrouw zijn ben ik een veilige bedding voor andere vrouwen.
Ik neem ze mee hun lichaam in van onveiligheid naar innerlijke veiligheid.
Diep verankerd in zichzelf!

I stand my ground
I stand my ground
I stand my ground

Dank aan al mijn leermeesters en demonen.
Dank aan mijn dierbaren.
Er is geen goed of fout.

En tot slot;
Dank aan mijn lieve klanten die mij zo dichtbij lieten komen in de afgelopen jaren.
Voor hun vertrouwen in mij.
We doen het samen!

2019 jij was het beste jaar ever!